We hebben toch wel een behoorlijk actieve vakantie achter de rug. Zoals in het vorige bericht al staat: Ik heb mijn brevet!! Bedankt voor de felicitaties. Serieus mensen, het was gaaf! Hoe meer ik er over na denk, hoe stoerder ik het vind

Zwommen we daar zomaar 17,7 m onder de oppervlakte. Een heel leven wat zich daaronder zich bevindt, dat kan je je niet voorstellen. Enorm veel vissen, alle voormaten en kleuren, planten, vieze beesten en naja wat daar nog meer leeft. En toen opeens gebaard onze instructeur dat er een schildpad is. Dus wij als een razende(in hoeverre dat lukt onder water) achter hem aan. En ja hoor, daar zwom hij, een zeeschildpad!! Maar hij zwom al gauw weg. Dus wij gingen ook maar verder. Een poosje later, zwom er nog een recht voor ons! Vlak bij en alsof hij het wel interessant vond, zwom hij een half rondje om ons heen. Fantastisch! Ik vond het enorm jammer dat ik geen camera bij me had. Maar als we misschien een keer zelf gaan duiken zal ik er wel één meenemen. Ja zelf duiken, want dat kunnen we nu! We hebben ons brevet, we kunnen ons eigen set opbouwen, we kunnen de buddy-check, we kunnen onze masker leegmaken onder water, we kunnen zonder masker zwemmen, we kunnen van automaat wisselen, we kunnen onze automaat weer vinden, we kunnen zweven in het water, we kunnen een noodopstijging, we kunnen van automaat naar snorkel, we kunnen op een kompas zwemmen, we kunnen alternatieve automaat gebruiken van onze buddy, we kunnen ons vest uit doen en aan(onderwater en aan de oppervlakte) of te wel we kunnen duiken max. tot 18m diepte. De maandag de hele dag cursus en dinsdag alleen 's ochtends, dit alles was best intensief en vermoeiend. Maar we waren uitgenodigd door Ifke, Henrieke, Jaap en Christiaan(pmt-ers van de Calo) om te gaan barbecueën op het strand, en naja dat sla je niet af toch(daar is ie mam, hetkeeltien)Het was erg gezellig.

Woensdag zijn we lekker naar Zanzibar strand gegaan, daar lekker uitgerust en niks gedaan. Daar gingen we redelijk vroeg weg, omdat we ons brevet konden ophalen bij Hooks hut. Daarna zijn we gaan eten bij de Tropen. Dit is een restaurant, lekker goedkoop en Nederlands

Ja ik weet dat ik ook de lokale keuken moet proeven, maar lekker goedkoop is ook een keer leuk.

Donderdag hadden we weer een zwaar programma bedacht. We vertrokken half 8 richting het Christoffel National park. Dit is richting het westpunt. Onze bedoeling was om de Christoffelberg te beklimmen, dus gingen we met auto en al het park in. Ons was niet verteld wat voor soort park het was en wat voor wegen we konden verwachten. Maar ach wij dachten: Onze Henk(ja zo heet onze auto) die doet dat wel even. Het ging best aardig, het pad was zo breed als de auto zelf, gelukkig eenrichtingsverkeer. Beide kanten van de weg waren helemaal begroeit en de weg slingerend, dus je kon niet zien waar je heen ging, maar dat maakte het ook wel leuk spannend. Tot we bij een afdaling stonden, dat je dacht, hm...daar gaan we maar niet te hard af, (owja voor de duidelijkheid ik reed) Maar wat bleek na deze steile afdaling ging het pad ongeveer met de zelfde steilheid weer recht omhoog. Of te wel ik had niet genoeg vaart en de auto hield er halverwege de helling mee op. (*slik en nu*) Ik heb toen de auto maar rustig achteruit laten rollen en toen achteruit de helling weer op(dit kon hij merkwaardig genoeg wel) Toen even goed gas gegeven, de helling af en de volgende helling weer op.(zie filmpje) Dit was allemaal nog redelijk grappig. Totdat we het zelfde tafereel al voor ons zagen liggen bij de volgende afdaling. Maar ik wist nu wat ik moest doen en gaf dus weer goed gas. Na 4 van deze afdalingen en stijgingen( auto in zijn 1 en sputterend), slingerweggetjes op volle snelheid omdat je geen snelheid wil verliezen, mijn hart in mijn keel, heel wat zweten later kwamen we dan gelukkig aan bij de berg. De berg beklimming duurde ongeveer een uur. Maar in de warmte en best steile helling, was het behoorlijk pittig(niet ‘ L'homme de pierre zwaar' hoor mam). Maar toen we boven waren was het allemaal waard. We konden het hele eiland overzien, prachtig. Terug weg met de auto was gelukkig iets minder lang. En er zat maar één spannende helling in, en ik als ervaring bergcoureur loste dat zo even op. We zijn toen gelijk maar doorgereden naar het strand, de Grote Knip. Daar lekker gelegen en uitgerust. Jammer genoeg konden we daar ook niet te lang blijven, omdat Salsa op het programma stond. Er waren te weinig mannen, dus bood ik me aan om man te spelen. En ik moet zeggen, ik was best goed

Ik nam tenminste leiding, al die andere suffe mannetjes, durven dat niet.

Vrijdag mochten we dan toch eindelijk uitslapen, daar dan toch ook maar goed gebruik van gemaakt. 's Avonds moesten Anne en ik helpen bij een atletiek wedstrijd. Dit was ongeveer georganiseerd door Linda en Peter en die hadden gevraagd of wat mensen konden helpen. Het bleek niet zomaar een wedstrijd te zijn, kwalificatie toernooi voor een groot internationaal toernooi hier ergens in een naburig land. Ik heb niet heel veel gedaan, omdat er nogal veel vrijwilligers waren, maar wel interessant om te zien, hoe ze het hier doen. Een uur te laat beginnen, mensen die niet komen opdagen, na 3 keer oproepen ben je gediskwalificeerd, maar ach dan waren er geen deelnemers meer over. Vandaag is het toernooi ook nog, dus daar moeten we over 2 uur heen.

Het is een lang verhaal, maar het was dan ook een erg drukke vakantie. Volgende week weer stage. Ik zal jullie dan maar niet weer vermoeien met zulke lange verhalen.

Owja wat ook erg jammer is, ik kan hier geen Olympische spelen zien! Dus ik moet het doen, met een enkel interview op internet en de huldiging in het Holland Heineken huis doen. NOS mag niet uitzenden in het buitenland

Maarja, ik zit hier in een warm en zonnig land dus ik mag ook niet klagen.

Ajo!